Whoa, time flies, when you’re busy.
Gelukkig heb ik deze week roostervrij!

Inmiddels is er alweer een nieuw co-schap gestart. Gynaecologie en obstetrie!
Interessant, want misschien wil ik later wel gynaecoloog worden.. Voorheen dacht ik, gynaecoloog, wat is daar nou leuk aan? De hele dag een beetje tussen de benen van vrouwen kijken, bij wijze van. Echter is het veel meer dan dat natuurlijk. Het is een breed vakgebied en gaat van zwangere vrouwen tot fertiliteitsproblematiek tot soa’s, bevallingen en chirurgische vergrijpen (voor keizersnedes, ziektes als endometriose en eierstok-/baarmoederkanker).

Ik ben heel benieuwd hoe het co-schap verder verloopt. Ik heb in ieder geval al geweldige bevallingen meegemaakt, waarvan ik ook één samen heb mogen doen met de verloskundige.. Wauw, dat is echt fantastisch.. om een kindje geboren te laten worden en alles wat erbij komt kijken. Een levenservaring die niemand me meer afneemt , tenzij m’n geheugen ooit faalt..
En dan denk ik maar weer: zucht, wat bof ik toch met zo’n studie, dat ik zulke dingen mee mag maken en mag doen. Het neemt misschien veel van je tijd in beslag, kost veel energie en moeite en als studentzijnde nog veel geld, maar wat je er voor terug krijgt is priceless!

Wow. Ik dacht dat ik mijn weblog kwijt was, sinds de verhuizing van blogland heb ik het bloggen even opgegeven.. inloggen werkte niet namelijk ook niet meer, maar na contact opgenomen te hebben met de helpdesk kan ik toch concluderen dat mijn weblog nog steeds niet dood is! Jammer dat alleen de hele lay-out weer naar basic is..
Tja, het is even geleden.. Inmiddels is het zover, ik ben co-assistent. Mijn eerste co-schap duurt nog maar 1,5 week en dan zit deze erop: de psychiatrie! Het eerste jaar van de master heb je niets te kiezen qua co-schappen. Voor mij ziet het er als volgt uit:
psychiatrie, gynaecologie en obstetrie, interne geneeskunde en ten slotte radiotherapie.

Pff ik zal blij zijn als het co-schap psychiatrie erop zit.. Mentaal wordt je behoorlijk leeg gezogen. Je ziet veel interessante ziektebeelden en het voeren van gesprekken met patiënten is ook boeiend en onwijs goed voor je communicatieve skills, maar het is mentaal enorm vermoeiend en biedt op geneeskundig gebied voor mij te weinig. Maar hey, je moet alles eens geprobeerd hebben hè? Daarnaast is psychiatrie een verplicht co-schap, dus deze kan ik straks afstrepen.

Ik hoop dat ik mijn blog weer wat nieuw leven in kan blazen, ik zal proberen om niet non-stop over mijn studie te gaan praten, al ben ik bang dat dit steeds moeilijker wordt. Geneeskunde wordt toch steeds meer een onderdeel van je doen en laten, althans, mijn doen en laten.

Ik hoop dat het jullie allemaal nog steeds goed gaat/of beter, heb helaas niet veel jullie blogs meer kunnen volgen, maar ik probeer het eens in de zoveel tijd sowieso weer even!

Whoooaa… yes, ik leef nog steeds.
Al gok ik dat deze weblog inmiddels redelijk uit de dood herrezen moet worden..

Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook iets, of beter gezegd dan heb ik ook iets.
Eindelijk loopt alles goed, ik heb de afgelopen 2 jaar alle tentamens gehaald!! Geen enkel hertentamen!!
Waardoor ik nu eindelijk mag zeggen, dat ik mijn bachelor geneeskunde gehaald heb!!

En dat ik in oktober 2011 mijzelf een junior co-assistent mag noemen! Weer een mijlpaal erbij! Het heeft wat moeite gekost, maar oh wat was het het waard.. het loont..

 
Daarnaast houdt de liefde nog steeds stand, al officieel meer dan een jaar! En dat wil heel wat zeggen (daarvoor hield ik het met vrijwel niemand langer dan 3 maanden uit..).
Verder heb ik nog steeds een leuke (bij)baan en draai ik weken van 32 uur deze zomer.. even een buffer opbouwen voor de zware tijd die komen gaat (als co-assistent verdien je geen rode cent.. de komende 3 jaar dus)..

Deze zomer wordt dus hard werken en daarna lekker genieten @ Lowlands en vervolgens CYPRUS.. ahhh.. ik zie er naar uit… ik heb het verdiend (jaja ik durf het te zeggen!).

Ik hoop dat het goed met iedereen gaat, ik lees nog steeds jullie blogs, ook al is het minder frequent en reageer ik amper.. I'm still here trying to keep up..

Al wordt het binnenkort dan wel eens tijd voor een weer eens wat meer algemene blog waarin ik weer eens iets a la levensvisie uit ga werpen .. voordat ik misschien saai en burgelijk word.. als ik dat al niet aan het worden  ben..

Whoa, 2 maanden al niet geblogd? Kennelijk kom ik er niet echt meer aan toe op het moment..
Studie, werk, relatie en family/friends slokken toch behoorlijk wat tijd op..

Merk dat ik wel even aan een break toe ben.. rust.. het is echt chaos.
Misschien dat ik wel iets teveel hooi op m'n vork neem zo nu en dan..

Wanneer het weer lukt, komt er weer een fatsoenlijke blog ..
Ik hoop dat het jullie allen goed gaat op het moment, aangezien tijd ook tekort schiet om jullie blogs te volgen ..

Whoa, 2 maanden al niet geblogd? Kennelijk kom ik er niet echt meer aan toe op het moment..
Studie, werk, relatie en family/friends slokken toch behoorlijk wat tijd op..

Merk dat ik wel even aan een break toe ben.. rust.. het is echt chaos.
Misschien dat ik wel iets teveel hooi op m'n vork neem zo nu en dan..

Wanneer het weer lukt, komt er weer een fatsoenlijke blog ..
Ik hoop dat het jullie allen goed gaat op het moment, aangezien tijd ook tekort schiet om jullie blogs te volgen ..

Wow,.. 3 maart is mijn weblog alweer 6 jaar oud.
Ongelofelijk. Ik ben echt blij dat ik het bloggen nooit heb laten gaan.
Hoe interessant en leuk het is om je gedachten door de jaren heen te lezen, te delen en de blogcontacten.

Kun je nagaan, ik was 15, vierde klas, net afgestroomd van vwo naar havo.. hopend dat het me ooit toch zou lukken om geneeskunde te gaan studeren. Denkend dat ik nooit weer zo verliefd ging worden als ik toen ooit was geweest. Afvragend of ik in Utrecht zou gaan studeren, of mijn vrienden nog mijn vrienden zouden blijven en of ik werkelijk Brazilixeb zou gaan bezoeken of een jaar zou gaan reizen bij uitloting voor de studie. Onwetend van wat nog komen ging.

Inmiddels ben ik 21, vierdejaars geneeskunde, met nog steeds dezelfde vriendengroep die zich in de loop der jaren alleen met fijne mensen heeft uitgebreid, verliefder dan ooit tevoren, in Groningen gebleven, sparend om een reis naar Brazilixeb te gaan verwezenlijken.

Het leven wordt met het jaar serieuzer. Inmiddels al 3 jaar uitwonend, 3 jaar een rijbewijs, vaste lasten.
Ik geniet nog enorm van het student zijn, al heb ik het er de laatste tijd met vrienden vaak over dat die tijd van veel stappen en uitgaan toch wel al redelijk ingeperkt is.. En ja, ik ben nog maar 21..

Komt het omdat we serieuzer worden? een vaste relatie hebben gekregen? meer verantwoordelijkheden qua werk en studie en daarnaast hoeft het allemaal niet meer zo. Ons leven verandert. Net zo lief een avond lang bordspellen spelen, als een avondje stappen. Je hebt inmiddels al veel mensen leren kennen en in mijn geval zijn de meeste mensen ook in de vriendenkring gebleven, dus behoefte aan veel nieuwe contacten is er weinig, ondanks dat ik er altijd voor open sta.

Mooi hoe je nu een voorspelling kunt proberen te maken van hoe je over 10 jaar er bij staat. Dan zou ik allang afgestudeerd moeten zijn en een specialisatie zijn begonnen.. Wat zou ik dan doen?Houdt de liefde stand? Zou er een gezin komen of al zijn? Waar kom ik later te wonen? Verlaat ik het hoge noorden echt voor iets xe0 la Den Haag?

Ik merk steeds meer dat er vaste lasten bij komen en verantwoordelijkheden, meer gebondenheid. Natuurlijk kun je er voor kiezen alles op te geven en te doen wat je wilt, maar uiteindelijk..
Dus ik geniet nog zoveel van m'n vrijheid als ik kan.. voor ik het weet ben ik waar mijn ouders zijn en ga ik zelf praten over "vroeger, toen we nog jong waren en alles nog kon"..

want jonger er op worden, doen we toch niet.

Als er ergens iets is waar ik een hekel aan heb, is het schijnheiligheid.

Ik hxe1xe1t het. Misschien komt het omdat ik zelf ook altijd recht door zee ben, misschien soms iets te.
Alsof mensen bang zijn om niet leuke dingen te zeggen, niet zozeer ten opzichte van een ander, maar gewoon omdat ze dan zelf minder leuk over komen.. Bah.

Ik ben bang dat er genoeg mensen zullen zijn die dit lezen en zelf ook zich zo zullen gedragen in situaties.. Het zal denk ik bij de veel mensen wel voorkomen..

Een situatieschetsje: je hebt een groep mensen/vrienden, maar iedereen ergert zich dood aan xe9xe9n persoon. Vervolgens gaat iedereen diegene een beetje uit de weg of praat een beetje achter zijn/haar rug om en uit allerlei ontevredenheden over diegene tegenover anderen. Diegene snapt niet zo goed wat er aan de hand is, maar voelt wel iets onprettigs en wordt vervolgens langzaam geloosd/in de steek gelaten.

xd3f iemand neemt het heft in handen en spreekt diegene op zijn/haar gedrag aan (mogelijk in goed overleg met de groep, maar meestal is 1 persoon 'de Sjaak'). Vervolgens wordt degene die het meldde als boosdoener gezien(heel soms wordt het wxe9l gewaardeerd), de persoon die irriteerde kan zijn gedrag veranderen en zal dit ook doen en de rest van de groep is blij, want die zijn van het probleem af en hebben het zelf niet eens op hoeven lossen. En als de 'irriterende' persoon dan aan de rest van de groep vraagt of zij zijn/haar gedrag ook vervelend vonden antwoorden de meesten vaak schaapachtig dat het "wel meeviel".. Grrr…

Mensen zijn bang om onaardige dingen te zeggen, want ze willen zelf aardig zijn. Allemansvriendjes..

Zodra ik merk dat iemand zich zo gedraagt kan ik best boos worden. Ik merk het alleen al in m'n relatie.
Als ik soms wat boos en hard uit de hoek kom, dat iemand alles maar 'incasseert', maar ondertussen zie je best dat dat niet lukt.. maar ik wil het van iemand zelf horen, ik wil kritiek, ik wil niet dagen later ineens alles op m'n bord krijgen zonder dat ik de kans heb gehad me te verdedigen of mijn gedrag aan te passen of besef te tonen?! Ik weet dat ik onredelijk kan doen, maar geef me feedback, geef me tegengas. Spreek me aan op mijn gedrag! Laat me leren, help me aan mezelf te werken.

Als iemand uit z'n mond stinkt, kun je niks zeggen en diegene uit de weg gaan. Of je kunt het eerlijk zeggen, subtiel kauwgom aanbieden of whatsoever.. Je zou het zelf immers ook liever willen weten toch?I.p.v. het achteraf horen of niet horen maar wel zien dat er kennelijk iets aan de hand is. En toch durven mensen niet.. stel je voor dat de ander boos wordt? Stel je voor dat je iets niet zo leuks moet zeggen..

In principe geen probleem, zolang je goed kunt 'faken', doen alsof er niets aan de hand is.. alleen ligt daar het probleem. Dat kunnen de meeste mensen niet..
Daarnaast komt het op langer termijn toch wel omhoog en is het dan al te laat..

You can't fake it hard enough to please. En daarom speel ik, tegenwoordig, liever de zogenaamde 'boosdoener', die eigenlijk alleen maar goede intenties heeft – dat is tenminste eerlijk, ook al is het niet leuk.

Long time no see..
Vraag me af of xfcberhaupt iemand hier nog wel eens rond hangt ..

Ben zelf echter enorm druk geweest met studie en sociaal, alles een beetje op de rails krijgen en dat gaat tot nu toe behoorlijk goed . Al m'n tentamens tot nu toe gehaald, genieten van leuke dingen en voor het eerst zit ik in een relatie waar ik echt gelukkig mee ben .

Bijna 2011 alweer, altijd een mooi punt voor goede voornemens. Hoewel denk ik 85% faalt in het voldoen hiervan.. Toch zijn zulke momenten denk ik wel belangrijk. Een soort aangrijppunt om drastisch dingen te gaan veranderen, makkelijk voor mensen die zelf niet makkelijk een punt kunnen kiezen waarop ze hun leven gaan veranderen..

Want zeg nou zelf, er is altijd wel iets dat je beter/anders wilt doen? Of dingen die je xfcberhaupt een keer wilt doen. Zelf moet ik hier nog even over nadenken, wat wil ik per 2011 veranderen of doen? Niet dat het per se moet, maar ik wil wel eens een goed plan maken om te gaan reizen.. Waar, wanneer en hoe ik dat moet gaan doen i.v.m. factoren als geld, tijd, sociaal is nog even de vraag.. maar misschien wordt het tijd om dat eens uit te zoeken..

Jullie nog goede voornemens?

P.s. what's up met de nieuwe weblogs?Ineens zijn al mijn oude berichten in 'het dashboard' allemaal weg? P.p.s.: never mind.. op 1 of andere vage manier is er nu ook een www.carolaah1.web-log.nl – irritant :-p

Mentale status. The mind is an amazing thing.. Iets waar je zelf zo ontzettend veel invloed op uit kunt oefenen.
Iets wat vrijwel allesbepalend is..

Hetgene wat je gevoelens beheert, je acties uit laat voeren, je motiveert of deprimeert.
En soms is het zo ontzettend moeilijk om niet in een neerwaartse spiraal te raken.

Zo is de suicide van Kamerling een hot item momenteel. Wat drijft iemand zo ver, dat hij geen andere uitweg meer ziet?

Persoonlijk denk ik dat het belang vooral in de beginfasen zit.. De fasen waarin je nog wel een zekere mate van bewustzijn en controle hebt. Waarin je nog kunt voorkomen dat gedachten alleen maar zwart zijn. Jezelf bijeen kunt houden, hulp kunt zoeken/aanvaarden, een oplossing crexeberen, drastische verandering door kunt voeren. Kortom, het moment dat het nog niet te laat is.. maar hoe vaak zijn we wel niet te laat en is het leed al geleden, hadden we onszelf zoveel kunnen besparen. 

Mentale status, je houding tegenover situaties, personen, het leven, alles. Allesbepalend voor hoe jij het leven ervaart.

 
Je gedachtengang, mentale houding, is zo verdomd belangrijk om gelukkig te kunnen zijn en worden.. Het begint immers bij jezelf. Wat zijn je verwachtingen, welke eisen stel je, hoe ga je met dingen om die niet zo gaan als jij wilt? Hoe moeilijk maak je het jezelf? Doe je wat je wilt?

Tijd voor zelfreflectie. Don’t be so hard on yourself, het leven is zelf, bij vlagen, al hard genoeg. En ik kies ervoor om alles te geven.. want ik weet dat het wordt beloond, sooner or later.

Ja hoor, we zijn weer begonnen.. Een nieuw studiejaar en al snel zit de agenda stampvol.

Had dan ook even geen tijd, laat staan zin om in die tijd, dan te gaan bloggen.
Nu toch even een klein moment om te bloggen.

Stress: “Psychische spanning, druk, toestand waarin bepaalde afweermechanisme in werking komen.”
Dat stress no good is, wisten we al langer dan vandaag.. Soms zit je ook echt te stressen om werkelijk niets, want zodra je alle feiten/taken op papier zet en alles xe9xe9n voor xe9xe9n afwerkt, lijkt het vaak best wel mee te vallen. Het heeft in ieder geval geen zin om de tijd die je al niet had, te besteden aan het hysterisch zijn in je hoofd. Beter, doen we er gewoon iets aan.

Kalmeren, ontspannen, doen wat gedaan moet worden.
Plannen, regelen, opruimen, verhelderen, zorgen dat alles weer op rolletjes loopt.
Wat een vervelend gevoel is het toch ook, alsof je de controle compleet kwijt bent geraakt.

Stress is behoorlijk slecht voor je gezondheid, niet goed voor je mentale status, een extra belasting voor je lichaam, een extra risicofactor voor vele aandoeningen. Je produceert extra cortisol, ook wel het stresshormoon genoemd en hiervan kun je ook nog eens in omvang/gewicht toe gaan nemen.. Blergh.

Wat een feest.. Stress is wat mij betreft volgens mij nergens echt goed voor geweest? Adrenaline, daarentegen bevalt me veel meer.. Maar dat is een heel ander verhaal.

Ik denk dat de oplossing uiteindelijk grotendeels bij jezelf ligt.. In veel gevallen kunnen we onszelf best weer tot bedaren brengen. De stressfactoren vermijden of verminderen. Leren omgaan met situaties. Niet meer doen dan je kunt.  Teveel is nooit goed, ook niet aan leuke dingen, overvolle agenda’s en geen tijd om te ontspannen waardoor genieten van de leuke dingen soms toch best lastig kan zijn.. Ik wil geen stress.

Maar ja, wie wel? Wat zijn jullie manieren om te copen met stress? Oftewel, hoe ga jij om met stress?